Een druppel in de Oceaan, een blog over menswording

De titel van deze blog is het motto wat goed past bij het groeien van kennis en ervaring in het leven. Wij mensen starten ons leven als kind vol plezier en speelsheid. na verloop van de tijd worden we echter serieuzer en op een gegeven moment neemt het ego en de zakelijkheid het stuur over. Come out and play  gaat over het hervinden van deze speelse aard en weer in het leven stappen met een frisheid en onbevangenheid als toen. Geboorte van het ego Met het ontstaan van 'een ik' begin je dit ik te voeden. Het ik wil zijn en zichzelf afbakenen, het vergeet dat het er altijd al was, als onveranderlijk, tijdloos en zichzelf uitdrukkend in het universum als zichzelf. Je pasgeboren ik wil bewijs dat het is, het voelt zich uniek maar ook alleen, gevoed door de notie afgescheiden te zijn van de ander gaat het er op uit om zich zeker te voelen, zich een gevoel van bestaan te geven. We zijn ons ik continue aan het voeden maar de ironie is dat dat voeden zuiver denken is. Wat vo...

Wanneer we spreken over 'het grote plaatje' heeft waarschijnlijk ieder mens die dit leest en er over nadenkt een eigen beeld bij dit concept. Het grote plaatje is in het algemeen een poging de  wereld  te bevatten zoals ze is en tegelijkertijd jouw eigen bestaan en inbreng in deze  wereld te zien en ervaren. in deze blog zal ik verschillende invalshoeken over het grote plaatje behandelen. Wie ben ik in het grote geheel? Ik ervaar de wereld op een unieke manier, die ervaring in deze vorm creëert mijn herinneringen, gevoelens enz. alles wat ik mooi, lief, zacht en ontroerend vind verdwijnt wanneer mijn vorm verdwijnt. Dat is de melancholie van het leven. In het grote plaatje ben ik een van de ontelbaar velen en in die zin is mijn unieke wereldbeeld en alles wat er vanaf is geleid niet zo bijzonder of niet meer bijzonder dan die van de ander. Je realiseren dat je nu dit bent en alleen in deze vorm die unieke ervaring hebt doet je realiseren dat jouw leven, erv...

Heelheid treed op tussen uitersten, daar waar uitersten elkaar ontmoeten... Heelheid is de natuurlijke staat van alles wat is (bestaat) Heelheid is gelijk aan balans, door het taoïsme-, hindoeïsme en boeddhisme het midden genoemd.  Gepolariseerde energie drijft het leven aan. Elke actie levert polarisatie op, dus bij alles wat je doet ontstaat polarisatie. Polarisatie is te herkennen, je lichaam reageert er automatisch op, hoe je daar uiteindelijk op reageert is sterk afhankelijk van je intellect ofwel je manier van denken en alle concepten die daarbij betrokken zijn. Daar waar de energie van het universum niet in balans is, daar zit 'ik' Met andere woorden: met elke manifestatie van identiteit is onbalans. Daar zijn de krachten van het universum gepolariseerd en zal het universum trachten de balans te herstellen.

Ons denken kan niet anders dan 'vormdenken' oftewel het denken en haar componenten is opgebouwd uit analogie met de (fysieke) realiteit, we kennen met andere woorden geen andere denkvormen dan deze die haar vorm en inhoud heeft verkregen in contact met de realiteit. Het besef dat de identiteit een illusie is ,veroorzaakt door sensaties, herinneringen en emoties, veroorzaakt op haar beurt weer het inzicht dat het fundament van ons zelf-bewustzijn, alleen doordat ze door middel van het lichaam gebundeld is, een afgescheiden ervaring oproept. Welke in wezen dus niet datgeen is wat het werkelijk is: een bewustzijn wat alle levende wezens 'voedt' en verbind. We zijn dus niet afgescheiden van elkaar, alleen ons lichaam geeft ons die illusie, wanneer je voorbij het lichaam je bewust wordt ontdek je dat alle levende wezens en zelfs alles wat bestaat in Nirvana één is. Onze lichamen zijn een middel tot communicatie, communicatie tot het bewustzijn zelf. Wanneer je je be...

De vraag: 'Wie ben ik?' Dit is een vraag die de mensheid al stelt sinds ze zich bewust is van zichzelf. Hoe ontstaat een dergelijke vraag? het antwoord wijst in de richting van wat we zelfreflectie noemen. Wat is dit en hoe werkt dit. In deze blog probeer ik een richting van een antwoord te vinden. Wat is dit 'zelf'? Wanneer je een persoon vraagt wat is 'zelf' krijg je vaak een gepersonaliseerd antwoord in de trant van: ' dit ben ik (wijzend naar zijn lichaam) en ik heb A, B en C gestudeerd en ben getrouwd enz. ' wanneer je doorvraagt op zulke omschrijvingen met bijvoorbeeld een vraag als: ' als je nu al die opgenoemde (externe) zaken eens weglaat in de omschrijving van zelf, wat ben jij dan? ' Sommige mensen weten dan geen antwoord te geven, andere zeggen: ' ik ben deze verzameling gedachten en indrukken ' ook dat is een omschrijving van iets wat nog niet geduid is. In een vraag op deze reactie als: ' wat is de waarnemer va...

Alleen de notie ' ik ben ' is absolute realiteit, al het overige is feitelijk onkenbaar. Onze notie van objecten en wezens zijn louter interpretaties van ' zijn ', andere vormen van ' ik ben ' die wij proberen te vangen in concepten en ideeën. Datgene wat zo voor de hand ligt: ' bewust zijn van... ' is het meest onvoorstelbare wat wij ons kunnen voorstellen. Dit is een 'contradictie in terminis'  Of om het anders te verwoorden: ' wij zijn, in prachtige onvoorstelbaarheid van een geheel bestaan op zichzelf, gewaar en in haar notie hiervan verbonden met alles ' Een zelf wat zichzelf voorstelt, dat is de essentie van bestaan. In de illusie van afgescheidenheid (ik en jij) bestaan ik en jij om te ervaren dat ik en jij afscheidingen zijn. Wanneer je over de grens van afgescheiden bestaan heen stapt zal je zien dat alles één is, in één is geen ervaren mogelijk. Dualiteit schept creatie, creatie zal nooit één zijn en hier alti...