Een druppel in de Oceaan, een blog over menswording

Wanneer we spreken over 'het grote plaatje' heeft waarschijnlijk ieder mens die dit leest en er over nadenkt een eigen beeld bij dit concept. Het grote plaatje is in het algemeen een poging de  wereld  te bevatten zoals ze is en tegelijkertijd jouw eigen bestaan en inbreng in deze  wereld te zien en ervaren. in deze blog zal ik verschillende invalshoeken over het grote plaatje behandelen. Wie ben ik in het grote geheel? Ik ervaar de wereld op een unieke manier, die ervaring in deze vorm creëert mijn herinneringen, gevoelens enz. alles wat ik mooi, lief, zacht en ontroerend vind verdwijnt wanneer mijn vorm verdwijnt. Dat is de melancholie van het leven. In het grote plaatje ben ik een van de ontelbaar velen en in die zin is mijn unieke wereldbeeld en alles wat er vanaf is geleid niet zo bijzonder of niet meer bijzonder dan die van de ander. Je realiseren dat je nu dit bent en alleen in deze vorm die unieke ervaring hebt doet je realiseren dat jouw leven, erv...

Elke mens heeft een bewustzijn van zichzelf en doorspekt alle communicatie met woorden als 'ik', 'mij' en 'mijn'. We vinden onze identiteit vanzelfsprekend maar hoe vanzelfsprekend is ze eigenlijk wel? De notie van 'ik' Ik val maar gelijk met de deur in huis: dat wat wij als 'ik' aanduiden is niets anders dan een verzameling sensaties, gevoelens en herinneringen gegroepeerd rondom een denkbeeldig punt. Als je goed observeert ontdek je dat dit denkbeeldig punt leegte is, het is zich bewust van de bundel sensaties, gevoelens en herinneringen. Denkbeeldig punt De groepering van sensaties, gevoelens en herinneringen rondom een punt roept een ruimtelijk beeld op. Dit is denkbeeldig en alleen maar gecreëerd door de geest om een begrip te krijgen van de werking. Het idee van ruimte is dus een illusie, net zo is het gesteld met tijd, dit is een creatie van de geest om momentele veranderingen in het nu te begrijpen, het denken doet dit door de ...

De laatste blogentry ging over de manier waarop onze geest het moment kan kapen of gijzelen omdat ons lijf (organisme) gevaar voor eigen leven meent te detecteren. Nu is het ook zo dat wat de geest kan, het fysieke lichaam dit niet vreemd is. Instinct en cultuur Ons fysieke lichaam is een van met meest ingewikkelde machines die hier op aarde bestaan. Let wel het is niet een man-made machine maar een nature-made machine en de  natuur gebruikt 'biologische bouwmaterialen'. In ons lichaam zit een hele history van alle levende wezens die hier op aarde zijn geweest opgesloten in ons DNA en ergens anders (collectieve geheugen van GAIA?) . In dit geheugen zitten diverse overlevingskansen mechanismen en kennis over overleven opgeslagen. De noemer waaronder wij dit kennen is instinct. Ook wij mensen hebben instincten en reageren daar op maar bij ons is er iets vreemds aan de hand. Doordat wij een sociale structuur kennen in de vormen van cultuur en samenleving wordt heel on...

‘Ons intellect knipt alles open maar komt nooit aan de binnenkant’ Waarom denken zoveel mensen dan dat we met het instrument intellect zaken heel kunnen maken? Sadhguru zegt: ‘ we gebruiken een schaar om te naaien ’ hij wijst op het feit dat het intellect heel goed zaken open kan maken (als metafoor van de schaar) om te kunnen bekijken hoe iets werkt of in elkaar zit. Wanneer we iets echter willen dichtmaken (laten helen) proberen we ook diezelfde schaar daar ook voor te gebruiken. Is het dan gek dat datgene juist nog meer kapot gaat? Nee natuurlijk niet maar dat komt doordat je een schaar wil gebruiken om te naaien! Neem als voorbeeld een situatie waarbij de ene persoon iets met de andere persoon heeft gedaan. In de existentiële realiteit (de realiteit waarin alle wezens en voorwerpen bestaan zoals ze zijn op zichzelf) is dat precies wat het is. Er gebeurt wat en dat heeft een bepaald gevolg en daarna gaat alles gewoon door met wat het is. Wat gebeurt er in het in...