Een druppel in de Oceaan, een blog over menswording

​ Mijn kleine ik, is dat wat mij zegt dat wat jij bent dat is niet echt Dat wat werelds lijkt is met leugens verrijkt en daarna weggezet in het hoofd van het net Ik hoor je nu vragen zijn dit dan niet allemaal vlagen van waanzin en van dwaling? Ik leer nu te kijken met andere ogen dan ik deed Ik kijk nu meer en weet dat ik weet Ik zie de sluiers van illusie en geweld ze zijn ons aangemeten er in geslagen, ons verteld Ik luister nu verder dan ik kon ik luister nu zonder luister en naar de eeuwige ohm ik voel nu dieper dan ik ooit deed ik voel de natuurlijke juistheid maar ook het leed Ik ben nu dieper gezakt in het kleed van eeuwige duisternis en licht Ik val voorover en ik weet het is de duister wat niet weet dat het licht in al haar luister, voelt en ziet ze weet, het licht is duister in diegene die niet weet maar helder voor de ziener die niet vergeet de ene zin, waar alles om draai...

Het ego is zo ongelooflijk geraffineerd in het vinden van dingen om zich toch weer aan je op te dringen dat je er soms helemaal geen erg in hebt. Het is de kunst om steeds beter deze trucjes te doorzien en in een later stadium te voorzien. Wanneer je weet dat er een situatie ontstaat waarbij het waarschijnlijk is dat het ego hier mee aan de haal gaat is het van belang dat je bij jezelf zegt: is dit werkelijk iets waar ik beter van wordt? Is dit wat ik nu ervaar iets wat 'the fabric of the moment' uit balans brengt? Is dit iets wat ik op een later tijdstip voor de geest kan halen en hierbij een geen goed gevoel krijg? Als het antwoord op al deze zaken (of een er van) ja is heb je te maken met een ego interventie. Wat het ego doet is frictie veroorzaken, het doet dit om de reactie-, welke meestal en voorspelbaar zal komen, als een vampier op te zuigen zodat het zich goed voelt. Het ego is namelijk een 'state of mind' waarbij je het gevoel hebt dat je volledig allee...