Een druppel in de Oceaan, een blog over menswording

Het 'object van liefde' kan nimmer bereikt worden vanwege haar tere transcendente aard, wanneer je namelijk een 'object van liefde' zou willen grijpen blijkt het ongrijpbaar te zijn. In de act van het er naar grijpen vervliegt liefde en blijf verdriet of soms angst of schrik achter als plaatshouder voor dat wat zo mooi en ontastbaar is: "pure liefde" Toch is pure liefde te ervaren: door haar te accepteren en met haar mee te bewegen, alleen door puur onbevooroordeeld en ongefilterd haar waar te nemen kan men haar ervaren. Dan kom je tot de ontdekking: Liefde zit in jezelf, je herkent je mooie kant in de ander die haar weerspiegeld, houden van iemand betekent dus ook letterlijk houden van jezelf, de liefde die de ander is wordt op andere manieren ervaren, gevoelsmatig.

Liefdesverdriet kun je zien als je vasthouden aan een 'beeld' wat je buiten jezelf hebt geplaatst. Het is in werkelijkheid jouw liefde voor die ander zoals die hier wordt gerepresenteerd maar welke je nu binnenin jezelf moet vinden omdat het altijd al jouw liefde is geweest.  Liefdesverdriet is dus een les in jezelf vinden , over de pijn heenstappen en afscheid nemen van dat beeld is dus het loslaten van het idee dat je liefde buiten jezelf moet zoeken. Pas als je dit idee kan loslaten zal je die liefde in jezelf terug vinden en wanneer je die gevonden en geaccepteerd hebt zul je ontdekken dat de liefde jou ook terugvind, in alles en iedereen.  En als je dan een speciaal persoon tegen komt die iets in je beroerd weet je dat dat liefde is uit de bron (je zelf) en kun je die in totale overgave met die ander samen beleven.