Een druppel in de Oceaan, een blog over menswording

De mens van tegenwoordig heeft zichzelf verrijkt met allerlei technologische zaken die ons (uiterlijk) leven vergemakkelijkt en verrijkt (wat dat inhoud?) Toch is de gemiddelde mens niet altijd tevreden met zichzelf, kijk maar eens naar andere mensen die rondom je leven, wanneer je buiten loopt of ergens heen gaat. Sommige mensen hebben lange (ontevreden) gezichten en gaan zichtbaar gebukt onder psychische en/of lichamelijke lasten. Is de realiteit zo moeilijk te beleven? De realiteit beleven De realiteit is datgene wat ons elke dag voorhanden is, het is alles wat we binnen-, en buiten ons ervaren. De realiteit is een dimensie waarin wij ons lichamelijk begeven. Met lichamelijk bedoel ik hierbij de definitie van lichamelijkheid zoals de yoga die kent, deze is gedefinieerd als de vijf manifestaties van het bewustzijn in de vorm van lichamelijkheid genaamd Kosha's , link 2 Beleven van de realiteit De realiteit is wat die is, aanvaarden is een eis voor een gelukkig en ongecompl...

Een echte wijze is één met de realiteit. Een echte wijze zal nooit de realiteit verdraaien of gebruiken voor elk ander doel dan die welke de realiteit ondersteunt en de mensheid (en andere levende wezens) helpt haar doel als wezen te verwezenlijken. De essentie van wijsheid ligt dus in de realisatie dat elk levend wezen mag zijn wie die is en mag groeien naar datgeen het wil zijn. De echte wijze zal dus alleen de minder wijzen een richting wijzen waar de realiteit gekend en ervaren kan worden. De echte wijze weet ook dat alle minder wijzen alleen minder wijs zijn omdat ze nog niet op de juiste wijze in het leven staan, hij realiseert zich ook dat elk wezen wat zich niet volledig heeft gerealiseerd tot wat het in potentie kan zijn de mogelijkheid heeft om dit wel te kunnen zijn (of worden), het enige wat de zoeker zich moet realiseren is dat er gezocht wordt op een niet zo efficiënte manier, je zoekt, met andere woorden, vanuit een veronderstelling en wil niet echt de waarheid kenne...

Een relatie is soms net als nieuw speeltje. In het begin is het speeltje nieuw en interessant en wil je er telkens opnieuw mee spelen. Na een tijdje wordt het speeltje gewoon, en wordt het iets wat je in 'bezit' hebt. Het wordt, met andere woorden, iets wat jou identificeert. Na verloop van tijd zal, als het nieuwe er vanaf is, het 'object' van je relatie iets worden wat zo in en in bekend is dat je je bij het minste of geringste gaat storen aan elk niet-perfect aspect er van. Uiteraard is dit alles wat hierboven beschreven is allemaal denken en conceptueel met denk-objecten omgaan, wanneer je je bewust wordt van dit feit krijg je de mogelijkheid om uit deze manier van denken te stappen en je bewust te worden van je relatie met de ander. Je leert zien dat de ander net zo is als jij, een levend mens die zich ook zo bewust is van zichzelf net als jij. En als je je dit alles realiseert ga je inzien dat deze hele manier van met-mensen-omgaan een hele artificiële kijk...

Iemand zien kan je alleen vanuit mijn of jouw ‘viewpoint’ in de wereld (Wereldmodel in NLP termen). Dat is het punt van waar uit je de wereld bekijkt door alle filtering en kleuring of andere wijzen heen. Een mens zien is als het bekijken van een ding waaraan je waarde hebt gehangen en waarbij je ook nog re-actie terug krijgt op jouw projectie in de realiteit. Maar dat is niet alles; een mens zien is proberen datgene te vangen wat niet te vangen is. (chi of levens energie) Een mens proberen te zien is als een foto proberen te nemen van een rivier waardoor elk moment opnieuw ander water doorstroomd. Zien zoals jij werkelijk bent kan jij misschien ook niet (net zomin ik dat kan zolang ik nog wordt overstelpt met kleuring en filtering van de realiteit door mijn zintuigen en denken) Ik kan je zien voor zover ik daar toe in staat ben. dat wil niet zeggen dat ik je niet WIL zien maar dat wil alleen maar zeggen dat ik niet in staat ben je te zien zoals jij werkelijk bent. Dit zal...

De kracht van veronderstellingen Wanneer wij buiten lopen op straat en we zien mensen, dan veronderstellen we echt niet dat daar misschien AI's (Artificiële Intelligentie) tussen lopen. We veronderstellen dat iedereen die daar loopt menselijk is, leeft en bekend is met de leefwereld zoals wij die met zijn allen hebben bedacht (geleerd vanuit je opvoeding of op school) is het niet best gek dat we met zijn alleen een enorme angst hebben voor al het slechte in de wereld (al die zaken die wij als slecht benoemen zoals misdaan, cybercrime etc.) terwijl wij gewoon met zijn alleen op deze aarde rondlopen zonder dat we weten of er überhaupt AI's buiten rond lopen. Eigenlijk kan ik gewoon heel AI verhaal er uit laten, want wie weet wie of wat al die mensen daar buiten allemaal zijn? Misschien zijn er wel vermomde buitenaardsen bij! Wie zou het zeggen. Als ze echt goed vermomd zijn zouden wij dat van de buitenkant niet kunnen weten. Dus de hele hamvraag komt hier op neer: waarom ve...

Het inzicht ontvalt me vanochtend dat mensen vanaf kleins af aan zichzelf wijs maken dat ze datgene zijn wat ze van zichzelf denken of anders gezegd onze gedachten vormen ons. Dit zegt ons niet dat denken een slecht iets is, nee dit zegt ons alleen dat de inhoud van het denken ons voortduuwt naar datgeen wij van onszelf denken. Wanneer een mens geboren wordt is het één met alles wat ze meemaakt; de hele wereld dat ben jij en jij bent de wereld. Totdat je er achter komt dat de wereld niet reageert op wat jij op dat moment er van wil. Daar ontstaat de eerste splitsing tussen de wereld en datgene ik dan nu ‘het kleine ik’ noem. Deze splitsingen ontvallen je nog vele malen en omdat je nog zo jong bent en weinig invloed uit kan oefenen op je omgeving (je bent nog maar een baby of kleuter) ben je overgeleverd aan de genade van die omgeving en iedereen die zich daar in bevind. Zo bouw je door de jaren heen een zelfbeeld op waarmee jij je identificeert. Dit zelfbeeld word ook vaak ego...

Een van de grootste misvattingen welke ik bijna dagelijks meemaak is die waarbij de veronderstelling naar boven komt dat een ander iets van je wil- of moet hebben. Veelal uitgedrukt als: "wat moet jij van mij!" Deze veronderstelling is geworteld in de diepe overtuiging van binnen (vele) mensen dat 'ik een afgescheiden individu ben van jou' en dat 'ik alleen nu lichamelijk leef van mijn geboorte tot mijn dood'. Dat er niets anders bestaat dan deze materiële werkelijkheid en dat het najagen van eigen gewin een van de geoorloofde consequenties daarvan is. Het geloof in deze vorm van bestaan wordt bevestigd door vele meningen van anderen en door vele wetenschappelijke onderzoeken die dit oordeel lijken te bevestigen. Mensen worden door de hedendaagse media ook overspoeld door informatie die veelal de negatieve aspecten van onze samenleving lijken te benadrukken. Sommige informatie kanalen lijken in mijn ogen doorspekt van deze nadruk op sensatie en angst. ...