Een druppel in de Oceaan, een blog over menswording

De titel van deze blog is het motto wat goed past bij het groeien van kennis en ervaring in het leven. Wij mensen starten ons leven als kind vol plezier en speelsheid. na verloop van de tijd worden we echter serieuzer en op een gegeven moment neemt het ego en de zakelijkheid het stuur over. Come out and play  gaat over het hervinden van deze speelse aard en weer in het leven stappen met een frisheid en onbevangenheid als toen. Geboorte van het ego Met het ontstaan van 'een ik' begin je dit ik te voeden. Het ik wil zijn en zichzelf afbakenen, het vergeet dat het er altijd al was, als onveranderlijk, tijdloos en zichzelf uitdrukkend in het universum als zichzelf. Je pasgeboren ik wil bewijs dat het is, het voelt zich uniek maar ook alleen, gevoed door de notie afgescheiden te zijn van de ander gaat het er op uit om zich zeker te voelen, zich een gevoel van bestaan te geven. We zijn ons ik continue aan het voeden maar de ironie is dat dat voeden zuiver denken is. Wat vo...

Wanneer we spreken over 'het grote plaatje' heeft waarschijnlijk ieder mens die dit leest en er over nadenkt een eigen beeld bij dit concept. Het grote plaatje is in het algemeen een poging de  wereld  te bevatten zoals ze is en tegelijkertijd jouw eigen bestaan en inbreng in deze  wereld te zien en ervaren. in deze blog zal ik verschillende invalshoeken over het grote plaatje behandelen. Wie ben ik in het grote geheel? Ik ervaar de wereld op een unieke manier, die ervaring in deze vorm creëert mijn herinneringen, gevoelens enz. alles wat ik mooi, lief, zacht en ontroerend vind verdwijnt wanneer mijn vorm verdwijnt. Dat is de melancholie van het leven. In het grote plaatje ben ik een van de ontelbaar velen en in die zin is mijn unieke wereldbeeld en alles wat er vanaf is geleid niet zo bijzonder of niet meer bijzonder dan die van de ander. Je realiseren dat je nu dit bent en alleen in deze vorm die unieke ervaring hebt doet je realiseren dat jouw leven, erv...

​ Onze vermeende identiteit is een bundel van energie welke bijeen is gezet door de intentie 'te zijn'.  Wanneer deze bundel energie op elkaar inwerkt en uiteindelijk een wezen zoals wij zijn constitueert,  ontstaan processen waaronder gedachten.  De bron van de intentie (het absolute) transformeert door deze vorm (de bundel energie die we op een  manier zijn) tot een bewustzijn van... Wij zijn verhalen vertellers van gebeurtenissen en met elk verhaal bekrachtigen, wij de illusie van zelfbewust wezen.  In wezen zijn wij allen een manifestatie van het absolute en hebben we geen afgescheiden bestaan,  dat is eenvoudigweg onmogelijk, we zouden dan ophouden te bestaan. Alle problemen in de wereld zijn ontstaan door vastgehouden concepten over de werkelijkheid zonder in  acht te nemen dat wij allen zuivere dynamiek zijn, zuivere potentie; dan weer zich manifesterend in vorm,  dan weer vervliegend als lucht. Kortom: wij zijn verhalen vertelle...

Heelheid treed op tussen uitersten, daar waar uitersten elkaar ontmoeten... Heelheid is de natuurlijke staat van alles wat is (bestaat) Heelheid is gelijk aan balans, door het taoïsme-, hindoeïsme en boeddhisme het midden genoemd.  Gepolariseerde energie drijft het leven aan. Elke actie levert polarisatie op, dus bij alles wat je doet ontstaat polarisatie. Polarisatie is te herkennen, je lichaam reageert er automatisch op, hoe je daar uiteindelijk op reageert is sterk afhankelijk van je intellect ofwel je manier van denken en alle concepten die daarbij betrokken zijn. Daar waar de energie van het universum niet in balans is, daar zit 'ik' Met andere woorden: met elke manifestatie van identiteit is onbalans. Daar zijn de krachten van het universum gepolariseerd en zal het universum trachten de balans te herstellen.

Ons denken kan niet anders dan 'vormdenken' oftewel het denken en haar componenten is opgebouwd uit analogie met de (fysieke) realiteit, we kennen met andere woorden geen andere denkvormen dan deze die haar vorm en inhoud heeft verkregen in contact met de realiteit. Het besef dat de identiteit een illusie is ,veroorzaakt door sensaties, herinneringen en emoties, veroorzaakt op haar beurt weer het inzicht dat het fundament van ons zelf-bewustzijn, alleen doordat ze door middel van het lichaam gebundeld is, een afgescheiden ervaring oproept. Welke in wezen dus niet datgeen is wat het werkelijk is: een bewustzijn wat alle levende wezens 'voedt' en verbind. We zijn dus niet afgescheiden van elkaar, alleen ons lichaam geeft ons die illusie, wanneer je voorbij het lichaam je bewust wordt ontdek je dat alle levende wezens en zelfs alles wat bestaat in Nirvana één is. Onze lichamen zijn een middel tot communicatie, communicatie tot het bewustzijn zelf. Wanneer je je be...

Elke mens heeft een bewustzijn van zichzelf en doorspekt alle communicatie met woorden als 'ik', 'mij' en 'mijn'. We vinden onze identiteit vanzelfsprekend maar hoe vanzelfsprekend is ze eigenlijk wel? De notie van 'ik' Ik val maar gelijk met de deur in huis: dat wat wij als 'ik' aanduiden is niets anders dan een verzameling sensaties, gevoelens en herinneringen gegroepeerd rondom een denkbeeldig punt. Als je goed observeert ontdek je dat dit denkbeeldig punt leegte is, het is zich bewust van de bundel sensaties, gevoelens en herinneringen. Denkbeeldig punt De groepering van sensaties, gevoelens en herinneringen rondom een punt roept een ruimtelijk beeld op. Dit is denkbeeldig en alleen maar gecreëerd door de geest om een begrip te krijgen van de werking. Het idee van ruimte is dus een illusie, net zo is het gesteld met tijd, dit is een creatie van de geest om momentele veranderingen in het nu te begrijpen, het denken doet dit door de ...

De vraag: 'Wie ben ik?' Dit is een vraag die de mensheid al stelt sinds ze zich bewust is van zichzelf. Hoe ontstaat een dergelijke vraag? het antwoord wijst in de richting van wat we zelfreflectie noemen. Wat is dit en hoe werkt dit. In deze blog probeer ik een richting van een antwoord te vinden. Wat is dit 'zelf'? Wanneer je een persoon vraagt wat is 'zelf' krijg je vaak een gepersonaliseerd antwoord in de trant van: ' dit ben ik (wijzend naar zijn lichaam) en ik heb A, B en C gestudeerd en ben getrouwd enz. ' wanneer je doorvraagt op zulke omschrijvingen met bijvoorbeeld een vraag als: ' als je nu al die opgenoemde (externe) zaken eens weglaat in de omschrijving van zelf, wat ben jij dan? ' Sommige mensen weten dan geen antwoord te geven, andere zeggen: ' ik ben deze verzameling gedachten en indrukken ' ook dat is een omschrijving van iets wat nog niet geduid is. In een vraag op deze reactie als: ' wat is de waarnemer va...

Alleen de notie ' ik ben ' is absolute realiteit, al het overige is feitelijk onkenbaar. Onze notie van objecten en wezens zijn louter interpretaties van ' zijn ', andere vormen van ' ik ben ' die wij proberen te vangen in concepten en ideeën. Datgene wat zo voor de hand ligt: ' bewust zijn van... ' is het meest onvoorstelbare wat wij ons kunnen voorstellen. Dit is een 'contradictie in terminis'  Of om het anders te verwoorden: ' wij zijn, in prachtige onvoorstelbaarheid van een geheel bestaan op zichzelf, gewaar en in haar notie hiervan verbonden met alles ' Een zelf wat zichzelf voorstelt, dat is de essentie van bestaan. In de illusie van afgescheidenheid (ik en jij) bestaan ik en jij om te ervaren dat ik en jij afscheidingen zijn. Wanneer je over de grens van afgescheiden bestaan heen stapt zal je zien dat alles één is, in één is geen ervaren mogelijk. Dualiteit schept creatie, creatie zal nooit één zijn en hier alti...

Hoe bestaan wij als wezen, op welke manier existeren wij in de realiteit? deze blog werkt deze vraag wat dieper uit: Afgescheiden? De manifestatie van een wezen is zijn manier om te zijn en te kunnen ervaren. Wij levende wezens (en zelfs alle mogelijke objecten die existeren) zijn altijd een afscheiding van 'het alles' door de afscheiding (die wij zijn van het ongemanifesteerde) hierdoor zijn we gelimiteerd en zijn we een punt op het tijd-ruimtelijke vlak. Wat betekent dit? (Voor het gemak vertaald naar mijzelf) ik ervaar vanuit dit punt in tijd en ruimte. Ik kan alleen zo ervaren, niet anders, voor zover mijn zintuigen dit toelaten. Er zal altijd een beleving zijn zodra er afgescheidenheid bestaat (zoals een ding of een wezen zoals we dat noemen) zodra er beleving is is er afgescheidenheid, deze zaken zijn wederkerig en onafscheidelijk. het een kan niet zonder het andere bestaan alleen door onze manier van waarnemen menen wij afgescheiden zaken waar te nemen. we zien ni...

De laatste blogentry ging over de manier waarop onze geest het moment kan kapen of gijzelen omdat ons lijf (organisme) gevaar voor eigen leven meent te detecteren. Nu is het ook zo dat wat de geest kan, het fysieke lichaam dit niet vreemd is. Instinct en cultuur Ons fysieke lichaam is een van met meest ingewikkelde machines die hier op aarde bestaan. Let wel het is niet een man-made machine maar een nature-made machine en de  natuur gebruikt 'biologische bouwmaterialen'. In ons lichaam zit een hele history van alle levende wezens die hier op aarde zijn geweest opgesloten in ons DNA en ergens anders (collectieve geheugen van GAIA?) . In dit geheugen zitten diverse overlevingskansen mechanismen en kennis over overleven opgeslagen. De noemer waaronder wij dit kennen is instinct. Ook wij mensen hebben instincten en reageren daar op maar bij ons is er iets vreemds aan de hand. Doordat wij een sociale structuur kennen in de vormen van cultuur en samenleving wordt heel on...

Vanaf het moment dat ons intellect (grofweg het denken van de geest) ons leven gaat overnemen (wat ergens in de kindertijd gebeurt) wil dit intellect grip hebben op de realiteit en hier controle op uitoefenen. Wij voelen ons ongemakkelijk bij de continue verandering van het momentele NU. In reactie daarop creëert de geest containers. Containers voor de identiteit en containers voor alles wat daar buiten ligt. Wij mensen gebruiken voor alles wat we meemaken containers in de vorm van labels om zaken te ordenen en categoriseren. We gebruiken de labels omdat de geest met weinig moeite de wereld wil benaderen, ze wil, met andere woorden, niet gestoord worden door dat lastige NU wat continue veranderd, en creëert in reactie daar op, een fictieve realiteit die we de psychologische realiteit noemen. Deze containers zijn een poging van de geest om zaken uit het momentele NU te vangen om ze zo mee te nemen naar elk willekeurig moment. Het idee hier achter is dat de geest maar eenmalig...