Een druppel in de Oceaan, een blog over menswording

Vanaf de kindertijd ontstaat de 'waarom?' vraag, waar komt deze vraag vandaan? deze blog duikt iets dieper in dit onderwerp. De bron van waarom Ik denk dat de bron van de waarom vraag begint met de notie 'ik ben', het bewust zijn van 'zelf' wat zichzelf niet begrijpt. Het denken welke deze vraag opwerpt wil verduidelijking, het doet dit door vragen op te werpen die een onderwerp van diverse kanten benaderd. Bottom line is  echter: "De waarom vraag wil de werkelijkheid begrijpen vanuit een teleologisch beginsel of anders vanuit de intentie van een wezen." Teleologisch beginsel van de  vraag De mens heeft vanuit een  intuïtief  begrip van de werkelijkheid een idee welke zich uiteindelijk na veel bevestiging als een overtuiging 'verankerd' in het mentale lichaam dat elk reëel object-, elke actie of manifestatie in de realiteit een doelmatigheid in zich heeft, of anders dat er een doelmatigheid is opgelegd vanuit een opperwezen of na...

De vraag: 'Wie ben ik?' Dit is een vraag die de mensheid al stelt sinds ze zich bewust is van zichzelf. Hoe ontstaat een dergelijke vraag? het antwoord wijst in de richting van wat we zelfreflectie noemen. Wat is dit en hoe werkt dit. In deze blog probeer ik een richting van een antwoord te vinden. Wat is dit 'zelf'? Wanneer je een persoon vraagt wat is 'zelf' krijg je vaak een gepersonaliseerd antwoord in de trant van: ' dit ben ik (wijzend naar zijn lichaam) en ik heb A, B en C gestudeerd en ben getrouwd enz. ' wanneer je doorvraagt op zulke omschrijvingen met bijvoorbeeld een vraag als: ' als je nu al die opgenoemde (externe) zaken eens weglaat in de omschrijving van zelf, wat ben jij dan? ' Sommige mensen weten dan geen antwoord te geven, andere zeggen: ' ik ben deze verzameling gedachten en indrukken ' ook dat is een omschrijving van iets wat nog niet geduid is. In een vraag op deze reactie als: ' wat is de waarnemer va...

Hoe bestaan wij als wezen, op welke manier existeren wij in de realiteit? deze blog werkt deze vraag wat dieper uit: Afgescheiden? De manifestatie van een wezen is zijn manier om te zijn en te kunnen ervaren. Wij levende wezens (en zelfs alle mogelijke objecten die existeren) zijn altijd een afscheiding van 'het alles' door de afscheiding (die wij zijn van het ongemanifesteerde) hierdoor zijn we gelimiteerd en zijn we een punt op het tijd-ruimtelijke vlak. Wat betekent dit? (Voor het gemak vertaald naar mijzelf) ik ervaar vanuit dit punt in tijd en ruimte. Ik kan alleen zo ervaren, niet anders, voor zover mijn zintuigen dit toelaten. Er zal altijd een beleving zijn zodra er afgescheidenheid bestaat (zoals een ding of een wezen zoals we dat noemen) zodra er beleving is is er afgescheidenheid, deze zaken zijn wederkerig en onafscheidelijk. het een kan niet zonder het andere bestaan alleen door onze manier van waarnemen menen wij afgescheiden zaken waar te nemen. we zien ni...

Wanneer ik zeg: "ik hou van jou" en jij me daarop zegt: "jij houd helemaal niet van mij" zeg je me eigenlijk dat ik niet de waarheid spreek. Hoe kan jij nu denken dat ik je niet de waarheid vertel? Dat kan alleen als jij niet datgeen van mij wil accepteren als waarheid. Waarom wil je die waarheid niet accepteren van mij? Omdat je een angst hebt dat ik je alleen maar dingen zeg om iets van jou te krijgen. Omdat jij denkt dat ik mijn zin wil krijgen! Wanneer denk iemand op zo'n manier. Als diegene vaak genoeg teleur gesteld is in het verleden en als 'waarheid' heeft aangenomen dat niemand ooit je de werkelijke waarheid zal vertellen vanuit het geloof dat een ander altijd iets van je wil hebben. Feitelijk geloof je niet in de goedheid van die ander (wie dat dan ook is) en heb je het idee omarmd dat de ander diep van binnen slecht of gewetenloos is. Je hebt dus voor jezelf 'vastgesteld' dat alleen jij in de wereld de waarheid kent en alle andere...