Een druppel in de Oceaan, een blog over menswording

Iemand zien kan je alleen vanuit mijn of jouw ‘viewpoint’ in de wereld (Wereldmodel in NLP termen). Dat is het punt van waar uit je de wereld bekijkt door alle filtering en kleuring of andere wijzen heen. Een mens zien is als het bekijken van een ding waaraan je waarde hebt gehangen en waarbij je ook nog re-actie terug krijgt op jouw projectie in de realiteit. Maar dat is niet alles; een mens zien is proberen datgene te vangen wat niet te vangen is. (chi of levens energie) Een mens proberen te zien is als een foto proberen te nemen van een rivier waardoor elk moment opnieuw ander water doorstroomd. Zien zoals jij werkelijk bent kan jij misschien ook niet (net zomin ik dat kan zolang ik nog wordt overstelpt met kleuring en filtering van de realiteit door mijn zintuigen en denken) Ik kan je zien voor zover ik daar toe in staat ben. dat wil niet zeggen dat ik je niet WIL zien maar dat wil alleen maar zeggen dat ik niet in staat ben je te zien zoals jij werkelijk bent. Dit zal...

Het inzicht ontvalt me vanochtend dat mensen vanaf kleins af aan zichzelf wijs maken dat ze datgene zijn wat ze van zichzelf denken of anders gezegd onze gedachten vormen ons. Dit zegt ons niet dat denken een slecht iets is, nee dit zegt ons alleen dat de inhoud van het denken ons voortduuwt naar datgeen wij van onszelf denken. Wanneer een mens geboren wordt is het één met alles wat ze meemaakt; de hele wereld dat ben jij en jij bent de wereld. Totdat je er achter komt dat de wereld niet reageert op wat jij op dat moment er van wil. Daar ontstaat de eerste splitsing tussen de wereld en datgene ik dan nu ‘het kleine ik’ noem. Deze splitsingen ontvallen je nog vele malen en omdat je nog zo jong bent en weinig invloed uit kan oefenen op je omgeving (je bent nog maar een baby of kleuter) ben je overgeleverd aan de genade van die omgeving en iedereen die zich daar in bevind. Zo bouw je door de jaren heen een zelfbeeld op waarmee jij je identificeert. Dit zelfbeeld word ook vaak ego...

Elke keer dat iemand je zegt: "ik vind ... van jou" of "waarom doe jij dat?" Verteld die ander je iets over jouw acties in de wereld. Het gaat over dingen die al gedaan zijn en niet meer ongedaan kunnen worden in de herinnering van diegene. Feitelijk trekt de ander jou naar die herinnering terug, ofwel trekt die ander je in je verleden terug. Als dat dan ook daadwerkelijk gebeurt omdat je wordt geraakt door die ander met deze opmerking ga je je met die herinnering identificeren, je gaat, om het anders uit te drukken, energie stoppen in een verleden daad om hem daarmee opnieuw tot leven te wekken door en aan te denken. Feitelijk herhaal je dus je oude gedrag, en je blijft dat doen totdat je je realiseert dat dit het hier omschreven patroon is en je je daarmee realiseert dat je daar dus ook gewoon uit kan stappen! De lol en ironie is dus dat we zelf onze drama's (kunnen) scheppen en ze ook kunnen stoppen. Gewoonweg door niet meer in die herhaling te vallen. Als ...