Een druppel in de Oceaan, een blog over menswording

Wai is kennis, waar komt het vandaan?  Hoe komt de kennis in ons, en waarom kunnen we kennis universeel gebruiken? Markeerpunt Kennis is in feite niets anders dan een placemarker voor een bepaalde herinnering, het is het kaartenbak systeem van je wezen. Wat wij met kennis proberen te doen is een bepaalde ervaring die we menen te begrijpen opslaan in een logisch systeem, het begrip zit hem in de logica van het systeem en niet zozeer in de inhoud. Consequentie van systeemdenken De consequentie van dit inzicht is dat je niet enorme bergen informatie hoeft te verzamelen om tot inzicht te komen. Je moet wel wat informatie verzamelen om tot een systeem te komen want een systeem is een leeg raamwerk zonder inhoud, maar een beetje goed uitgesorteerde inhoud kan het hele raamwerk creëeren en daarmee jou als wezen het begrip geven van de mechanismen van het universum. Kennis is dus in het kort: de l ogica van de verbindingen tussen informatie (blokken) en Inzicht? Kennis ...

Alleen de notie ' ik ben ' is absolute realiteit, al het overige is feitelijk onkenbaar. Onze notie van objecten en wezens zijn louter interpretaties van ' zijn ', andere vormen van ' ik ben ' die wij proberen te vangen in concepten en ideeën. Datgene wat zo voor de hand ligt: ' bewust zijn van... ' is het meest onvoorstelbare wat wij ons kunnen voorstellen. Dit is een 'contradictie in terminis'  Of om het anders te verwoorden: ' wij zijn, in prachtige onvoorstelbaarheid van een geheel bestaan op zichzelf, gewaar en in haar notie hiervan verbonden met alles ' Een zelf wat zichzelf voorstelt, dat is de essentie van bestaan. In de illusie van afgescheidenheid (ik en jij) bestaan ik en jij om te ervaren dat ik en jij afscheidingen zijn. Wanneer je over de grens van afgescheiden bestaan heen stapt zal je zien dat alles één is, in één is geen ervaren mogelijk. Dualiteit schept creatie, creatie zal nooit één zijn en hier alti...

Herinneringen zijn boven elke twijfel gedachten die zijn opgeslagen. Het zijn gedachten gecombineerd met emoties die een bepaalde situatie recreëren in de geest of, zoals ik het liever wil uitdrukken; het theater van de geest. Deze situatie heeft veel weg van de werkelijke situatie zoals die was met uitsluiting van het ongrijpbare. Wat is nu dat ongrijpbare? Zoals Nisargadatte Maharaj in zijn gesprekken constant benadrukt is het ongrijpbare het absolute, het is niet uit te drukken in denken. het gaat ervaring voorbij, het IS Het NU heeft een ongrijpbare kwaliteit welke niet te synthetiseren valt, het is alleen NU en altijd NU en die werkelijkheidswaarde is nergens in te vangen. Het is precies dat ongrijpbare wat in alle levende zit en levend maakt. Precies dit ongrijpbare is tijd- en ruimte loos. Ik heb het idee dat dit ongrijpbaar element altijd aanwezig is maar het wordt altijd weer binnen de geest een tijdsbeleving en het zal altijd iets heel anders zijn in deze z...

"That knowing of things as they are is called wisdom. It comes from trusting your original mind, which is nothing other than a stable, infinite, open awareness. It is a field of knowing that apprehends instantly when something appears moves or disappears within its vastness. Like the field of the sun’s radiance, it is always present, but it is often obscured by cloud covers, in this case, the self-generated cloudiness of the mind’s habits of distraction, its endless proliferating of images, thoughts, stories and feelings, many of them not quite accurate." ‘Jon Kabat-Zinn’ from the book ‘Coming to our senses’ Met deze quote  zegt Jon Kabat-Zinn ons heel veel, ik ben zo gesteld op deze quote omdat Jon Kabat-Zinn exact weergeeft wat alle zieners en mystici ons al eeuwen vertellen: Wij zijn bewustzijn en dit is het fundament van het universum. Het bewustzijn IS (het kan niet niet zijn) en heeft haar eigen bestaansgrond in het absolute ofwel het on-gemanifesteerde. welke ...

Op 1 februari 2017 werd ik me ineens bewust van het feit dat ik me in een andere staat van gewaar zijn bevind. Ik schrijf die dag het volgende: " Ik heb nu heel sterk het gevoel dat ik het grootste deel van mijn leven niet aanwezig ben geweest in het moment. Ik roep zojuist uit: "waar ben ik al die tijd geweest", alsof ik ineens uit een droom ontwaak. Dit is toch wel een hele gave gewaarwording 😃 " " Ik ben er emotioneel onder voel tranen komen en elke stap voelt vertrouwd en toch onwerkelijk aan, overal waar ik kijk zie ik anders, alsof alles iets van een glans heeft gekregen. Het is ook het gevoel dat alles er toe doet, van mijn lichaam tot de mos op de bomen de bladeren op de grond. Het fysieke heeft iets erotisch. Mijn eigen lippen zijn gewoonweg geil. Dit is toch wel een heel aparte ervaring . " Wat is zo'n staat van verlichting? Het is in ieder geval een ervaring waarbij je je gewaar wordt dat je de wereld anders ervaart dan voorhee...

Het ego is zo ongelooflijk geraffineerd in het vinden van dingen om zich toch weer aan je op te dringen dat je er soms helemaal geen erg in hebt. Het is de kunst om steeds beter deze trucjes te doorzien en in een later stadium te voorzien. Wanneer je weet dat er een situatie ontstaat waarbij het waarschijnlijk is dat het ego hier mee aan de haal gaat is het van belang dat je bij jezelf zegt: is dit werkelijk iets waar ik beter van wordt? Is dit wat ik nu ervaar iets wat 'the fabric of the moment' uit balans brengt? Is dit iets wat ik op een later tijdstip voor de geest kan halen en hierbij een geen goed gevoel krijg? Als het antwoord op al deze zaken (of een er van) ja is heb je te maken met een ego interventie. Wat het ego doet is frictie veroorzaken, het doet dit om de reactie-, welke meestal en voorspelbaar zal komen, als een vampier op te zuigen zodat het zich goed voelt. Het ego is namelijk een 'state of mind' waarbij je het gevoel hebt dat je volledig allee...

"Geloven is verliefd worden op een idee, Weten is één zijn met het idee waarmee het idee oplost een idee te zijn" Mensen hebben altijd ergens een geloof in. Geloof is een van de voorwaarden om te kunnen denken, hoezo? Het denken werkt altijd binnen kaders, deze kaders kunnen allerlei zaken zijn maar wanneer het denken betreft welke de materiële werkelijkheid te boven gaan, zoals metafysische postulaten als 'het leven is (tijd- en ruimteloos)', kan het denken niet meer met die materiële kaders uit de voeten. Er zullen andere kaders aangebracht moeten worden die metafysisch zijn. deze kaders zijn in hun wezen ideeën. In het geval van geloof als instituut worden bepaalde ideeën je ook aangedragen, maar waar het in dat geval op neer komt is dat je daar zo verliefd op wordt dat je je met het idee gaat identificeren. Hoe meer je dit doet hoe moeilijker het onderscheid tussen het idee en je gedachte zelf. In de Advaita is alle denken een introductie van objecte...

Het inzicht ontvalt me vanochtend dat mensen vanaf kleins af aan zichzelf wijs maken dat ze datgene zijn wat ze van zichzelf denken of anders gezegd onze gedachten vormen ons. Dit zegt ons niet dat denken een slecht iets is, nee dit zegt ons alleen dat de inhoud van het denken ons voortduuwt naar datgeen wij van onszelf denken. Wanneer een mens geboren wordt is het één met alles wat ze meemaakt; de hele wereld dat ben jij en jij bent de wereld. Totdat je er achter komt dat de wereld niet reageert op wat jij op dat moment er van wil. Daar ontstaat de eerste splitsing tussen de wereld en datgene ik dan nu ‘het kleine ik’ noem. Deze splitsingen ontvallen je nog vele malen en omdat je nog zo jong bent en weinig invloed uit kan oefenen op je omgeving (je bent nog maar een baby of kleuter) ben je overgeleverd aan de genade van die omgeving en iedereen die zich daar in bevind. Zo bouw je door de jaren heen een zelfbeeld op waarmee jij je identificeert. Dit zelfbeeld word ook vaak ego...