Een druppel in de Oceaan, een blog over menswording

De titel van deze blog is het motto wat goed past bij het groeien van kennis en ervaring in het leven. Wij mensen starten ons leven als kind vol plezier en speelsheid. na verloop van de tijd worden we echter serieuzer en op een gegeven moment neemt het ego en de zakelijkheid het stuur over. Come out and play  gaat over het hervinden van deze speelse aard en weer in het leven stappen met een frisheid en onbevangenheid als toen. Geboorte van het ego Met het ontstaan van 'een ik' begin je dit ik te voeden. Het ik wil zijn en zichzelf afbakenen, het vergeet dat het er altijd al was, als onveranderlijk, tijdloos en zichzelf uitdrukkend in het universum als zichzelf. Je pasgeboren ik wil bewijs dat het is, het voelt zich uniek maar ook alleen, gevoed door de notie afgescheiden te zijn van de ander gaat het er op uit om zich zeker te voelen, zich een gevoel van bestaan te geven. We zijn ons ik continue aan het voeden maar de ironie is dat dat voeden zuiver denken is. Wat vo...

Ieder mens creëert elke dag waan-zin, hij doet dit om voor zichzelf zaken 'op een rij' te zetten en daarmee overzicht te creëeren. Dit is voor de mens belangrijk om de dag de dingen te doen die hij wil doen, want in deze realiteit draait alles rond actie en activiteit. De waan van de dag Ik noem het waan-zin omdat het proces van buitenaf voor een ander enigszins vreemd over komt, de reden daarvoor is dat elk mens zijn eigen wereldmodel heeft en dit wereldmodel kent zijn eigen regels (weer specifiek alleen voor de unieke persoon in die situatie) de mens is een 'adaptable machine' in staat elke situatie in te kunnen stappen en zich eigen te maken. Ze doet dit door zichzelf te programmeren met een wereldmodel welke feitelijk dus de menselijke programmeertaal is. Leren programmeren is dus je eigen model opbouwen, dit gaat het snelst met templates welke wij allemaal tot onze beschikking hebben in de vorm van normen, waarden en overtuigingen. Tastbaar De gemiddelde...

Wanneer we spreken over 'het grote plaatje' heeft waarschijnlijk ieder mens die dit leest en er over nadenkt een eigen beeld bij dit concept. Het grote plaatje is in het algemeen een poging de  wereld  te bevatten zoals ze is en tegelijkertijd jouw eigen bestaan en inbreng in deze  wereld te zien en ervaren. in deze blog zal ik verschillende invalshoeken over het grote plaatje behandelen. Wie ben ik in het grote geheel? Ik ervaar de wereld op een unieke manier, die ervaring in deze vorm creëert mijn herinneringen, gevoelens enz. alles wat ik mooi, lief, zacht en ontroerend vind verdwijnt wanneer mijn vorm verdwijnt. Dat is de melancholie van het leven. In het grote plaatje ben ik een van de ontelbaar velen en in die zin is mijn unieke wereldbeeld en alles wat er vanaf is geleid niet zo bijzonder of niet meer bijzonder dan die van de ander. Je realiseren dat je nu dit bent en alleen in deze vorm die unieke ervaring hebt doet je realiseren dat jouw leven, erv...

Ik ben precies zoals 'ik' wil zijn. Ik ben de uitdrukking zoals ik die wil zijn vanuit mijn 'eeuwige' of 'grote zelf' (absolute) Weer één worden met jezelf en het gevoel terug vinden dat je bent wie je bent is een van de eerste stappen op weg naar het volle ge-realiseerde leven. 'in sync' komen met je wezen is het allerbelangrijkste van dit moment om jezelf te realiseren en 'je zelf'' te realiseren. Je opnieuw herinneren wat je plan is, is ontdekken dat je exact zo bent zoals je moet zijn om het contact met je 'grote zelf' te herstellen. Wanneer je weer in sync bent met je grote zelf kun je je verdere plan oppakken en uitvoeren (de eigenlijke reden waarom je hier bent). Je zal ontdekken dat 'zin en geen zin hebben' iets is wat niet echt bij je past (het zijn zaken gecreëerd vanuit je denken die tot doel hebben alles bij het oude te laten). Als de dingen vanzelf gaan en hierbij een gevoel van enthousiasme en elektricitei...

Heelheid treed op tussen uitersten, daar waar uitersten elkaar ontmoeten... Heelheid is de natuurlijke staat van alles wat is (bestaat) Heelheid is gelijk aan balans, door het taoïsme-, hindoeïsme en boeddhisme het midden genoemd.  Gepolariseerde energie drijft het leven aan. Elke actie levert polarisatie op, dus bij alles wat je doet ontstaat polarisatie. Polarisatie is te herkennen, je lichaam reageert er automatisch op, hoe je daar uiteindelijk op reageert is sterk afhankelijk van je intellect ofwel je manier van denken en alle concepten die daarbij betrokken zijn. Daar waar de energie van het universum niet in balans is, daar zit 'ik' Met andere woorden: met elke manifestatie van identiteit is onbalans. Daar zijn de krachten van het universum gepolariseerd en zal het universum trachten de balans te herstellen.

De enige zinnige manier voor een mens om te leven in volle tevredenheid is te leven met de notie 'ik ben' Ik ben in de realiteit lichamelijk aanwezig, dit lichamelijke aanwezig zijn moet in de ruimste zin van het woord worden opgevat als in de manier waarop het lichaam wordt gezien in de Hindoestaanse wereldvisie. deze blog gaat in op de rol van het lichaam in het ontplooien van je 'zelf' en het ontvouwen van je leven. Mijn lichaam is mijn speelsteen Hier aanwezig zijn is lichamelijk aanwezig zijn en je dit realiseren, tevens betekent dit lichamelijke existeren een totale aandacht hebben voor je hoedanigheid die je hebt. Deze hoedanigheid is jouw eigen keuze om zo te zijn, de keuze heb je gemaakt door je manier van leven en er zijn. Jij drukt je uit op jouw manier en hebt effect op de realiteit die jou precies teruggeeft wat je nodig hebt om je te ontwikkelen tot datgeen jij wil zijn. Worden is hier een proces van nu zo tot een ander moment zo zijn. De zo zijn di...

Elke mens heeft een bewustzijn van zichzelf en doorspekt alle communicatie met woorden als 'ik', 'mij' en 'mijn'. We vinden onze identiteit vanzelfsprekend maar hoe vanzelfsprekend is ze eigenlijk wel? De notie van 'ik' Ik val maar gelijk met de deur in huis: dat wat wij als 'ik' aanduiden is niets anders dan een verzameling sensaties, gevoelens en herinneringen gegroepeerd rondom een denkbeeldig punt. Als je goed observeert ontdek je dat dit denkbeeldig punt leegte is, het is zich bewust van de bundel sensaties, gevoelens en herinneringen. Denkbeeldig punt De groepering van sensaties, gevoelens en herinneringen rondom een punt roept een ruimtelijk beeld op. Dit is denkbeeldig en alleen maar gecreëerd door de geest om een begrip te krijgen van de werking. Het idee van ruimte is dus een illusie, net zo is het gesteld met tijd, dit is een creatie van de geest om momentele veranderingen in het nu te begrijpen, het denken doet dit door de ...

De laatste blogentry ging over de manier waarop onze geest het moment kan kapen of gijzelen omdat ons lijf (organisme) gevaar voor eigen leven meent te detecteren. Nu is het ook zo dat wat de geest kan, het fysieke lichaam dit niet vreemd is. Instinct en cultuur Ons fysieke lichaam is een van met meest ingewikkelde machines die hier op aarde bestaan. Let wel het is niet een man-made machine maar een nature-made machine en de  natuur gebruikt 'biologische bouwmaterialen'. In ons lichaam zit een hele history van alle levende wezens die hier op aarde zijn geweest opgesloten in ons DNA en ergens anders (collectieve geheugen van GAIA?) . In dit geheugen zitten diverse overlevingskansen mechanismen en kennis over overleven opgeslagen. De noemer waaronder wij dit kennen is instinct. Ook wij mensen hebben instincten en reageren daar op maar bij ons is er iets vreemds aan de hand. Doordat wij een sociale structuur kennen in de vormen van cultuur en samenleving wordt heel on...

De enige waarheid in de concrete realiteit is dat alles continue veranderd; alles is, in andere woorden, 'in flux'. Hoe weten wij dat? Doordat wij weten hoe onze zintuigen fungeren. Dat doen ze doordat er een 'continue' stroom van energie waarneming in de zintuigen opwekt. Zonder die stroom van energie is er geen waarneming. Hoe kan het dat alles wat wij waarnemen geschied? Doordat al het waargenomene in continue beweging is. Een ervaring is alleen vanuit een punt. De ervaring gecombineerd met het bewustzijn, geconcentreerd op een brandpunt (eng. Focal point) is datgeen we het lichaam noemen. De diepere betekenis ligt hierin dat bewustzijn niet kan bestaan zonder 'point of attention'. de conclusie die hier uit volgt is: De ervaring leeft alleen in het lichaam. Ervaren is lichamelijk aanwezig zijn, lichamelijk aanwezig zijn is ervaren. Denken en ervaren zijn twee vormen van gewaar zijn. Het zijn twee kanten van dezelfde ‘medaille’ en het gewaar z...

Vraag: Kan het zien zichzelf zien? Kan het horen zichzelf horen? Kan het ruiken zichzelf ruiken? Kan het voelen zich zelf voelen? Kan het proeven zichzelf proeven? Antwoord: neen dat kan het niet: dit weten is wijsheid. Vraag: Kan een mens volledig op zichzelf bestaan zonder de wereld om zich heen? Kan een dier volledig op zichzelf bestaan zonder de wereld om zich heen? Kan een plant volledig op zichzelf staan zonder de wereld om zich heen? Kan elk ander object in de wereld op zichzelf staan zonder de wereld om zich heen? Antwoord: neen dat kan het niet; alles is verbonden en afhankelijk van elkaar.  Als je dieper in deze realisatie duikt kom je tot de ontdekking dat alles heel mooi en zacht en totaal is.  Als je namelijk je realiseert dat iets helemaal op zichzelf is, betekent dit dat dit iets het universum is. Daarmee realiseren wij ons dat wij stuk voor stuk niet het universum zijn en wij van elkaar afhankelijk zijn. Ook realiseren wij ons da...

Leren is ervaring opdoen en daarna afleren, wat je  overhoud is inzicht ook wel weten genoemd. Ofwel het is eerst ervaring opdoen, op dat moment denk je het te begrijpen (en daarmee denk je dat je het je eigen hebt gemaakt!) maar pas nadat je deze ervaring weer hebt afgeleerd (en dus inziet dat niets ooit een bezit van iets anders kan zijn) krijg je het volledige inzicht. Dit komt doordat alles twee kanten heeft, binnen- en buiten, licht- en donker, liefdevol- en liefdeloos enz. Pas als je beide kanten hebt doorlopen ontstaat een volledig inzicht, wat op haar beurt ook weer oplost in totaal gewaar zijn.  En dan start de cyclus weer opnieuw Door op deze manier door het leven te gaan bereik je uiteindelijk de leegte waar de Boeddha het over heeft, de leegte overwint daarmee de gehechtheid! Voordat je tot dit punt komt moet je eerst leren doorzien wat denken is- en wat het met ons doet. Ons denken maakt alles tot een object en daarmee wezen- en levenloos ...

Het inzicht ontvalt me vanochtend dat mensen vanaf kleins af aan zichzelf wijs maken dat ze datgene zijn wat ze van zichzelf denken of anders gezegd onze gedachten vormen ons. Dit zegt ons niet dat denken een slecht iets is, nee dit zegt ons alleen dat de inhoud van het denken ons voortduuwt naar datgeen wij van onszelf denken. Wanneer een mens geboren wordt is het één met alles wat ze meemaakt; de hele wereld dat ben jij en jij bent de wereld. Totdat je er achter komt dat de wereld niet reageert op wat jij op dat moment er van wil. Daar ontstaat de eerste splitsing tussen de wereld en datgene ik dan nu ‘het kleine ik’ noem. Deze splitsingen ontvallen je nog vele malen en omdat je nog zo jong bent en weinig invloed uit kan oefenen op je omgeving (je bent nog maar een baby of kleuter) ben je overgeleverd aan de genade van die omgeving en iedereen die zich daar in bevind. Zo bouw je door de jaren heen een zelfbeeld op waarmee jij je identificeert. Dit zelfbeeld word ook vaak ego...

Een van de grootste misvattingen welke ik bijna dagelijks meemaak is die waarbij de veronderstelling naar boven komt dat een ander iets van je wil- of moet hebben. Veelal uitgedrukt als: "wat moet jij van mij!" Deze veronderstelling is geworteld in de diepe overtuiging van binnen (vele) mensen dat 'ik een afgescheiden individu ben van jou' en dat 'ik alleen nu lichamelijk leef van mijn geboorte tot mijn dood'. Dat er niets anders bestaat dan deze materiële werkelijkheid en dat het najagen van eigen gewin een van de geoorloofde consequenties daarvan is. Het geloof in deze vorm van bestaan wordt bevestigd door vele meningen van anderen en door vele wetenschappelijke onderzoeken die dit oordeel lijken te bevestigen. Mensen worden door de hedendaagse media ook overspoeld door informatie die veelal de negatieve aspecten van onze samenleving lijken te benadrukken. Sommige informatie kanalen lijken in mijn ogen doorspekt van deze nadruk op sensatie en angst. ...

Wie ben ik? Hoe langer ik over die vraag nadenk hoe meer ik tot de conclusie kom dat ik niet één wezen ben maar een verzameling van zijn-den ik ben een fysiek wezen bestaand uit vele fysieke sub systemen.  Ik ben ook mijn brein en alle verhalen die dit produceert. (En dat is ook een fysiek sub systeem) Ik ben ook al mijn gedachten en emoties die op dit moment mij definiëren (dit betekent letterlijk: begrenst vormen) naast al deze dingen ben ik ook collectief zijn en bewust daar van, dat bewustzijn gaat individueel nog verder binnen de spirituele dimensies wat uiteindelijk resulteert in de realisatie dat alle bewustzijn een is.  De realisatie van één is tegelijk zijn en niet zijn want één kan niet over zichzelf reflecteren. Uiteindelijk ben ik dus alles en niets wat niets zegt maar zo is dat met alle essentiële zaken die niet door het denken te vatten zijn. 

Elke keer dat iemand je zegt: "ik vind ... van jou" of "waarom doe jij dat?" Verteld die ander je iets over jouw acties in de wereld. Het gaat over dingen die al gedaan zijn en niet meer ongedaan kunnen worden in de herinnering van diegene. Feitelijk trekt de ander jou naar die herinnering terug, ofwel trekt die ander je in je verleden terug. Als dat dan ook daadwerkelijk gebeurt omdat je wordt geraakt door die ander met deze opmerking ga je je met die herinnering identificeren, je gaat, om het anders uit te drukken, energie stoppen in een verleden daad om hem daarmee opnieuw tot leven te wekken door en aan te denken. Feitelijk herhaal je dus je oude gedrag, en je blijft dat doen totdat je je realiseert dat dit het hier omschreven patroon is en je je daarmee realiseert dat je daar dus ook gewoon uit kan stappen! De lol en ironie is dus dat we zelf onze drama's (kunnen) scheppen en ze ook kunnen stoppen. Gewoonweg door niet meer in die herhaling te vallen. Als ...