Een druppel in de Oceaan, een blog over menswording

De titel van deze blog is het motto wat goed past bij het groeien van kennis en ervaring in het leven. Wij mensen starten ons leven als kind vol plezier en speelsheid. na verloop van de tijd worden we echter serieuzer en op een gegeven moment neemt het ego en de zakelijkheid het stuur over. Come out and play  gaat over het hervinden van deze speelse aard en weer in het leven stappen met een frisheid en onbevangenheid als toen. Geboorte van het ego Met het ontstaan van 'een ik' begin je dit ik te voeden. Het ik wil zijn en zichzelf afbakenen, het vergeet dat het er altijd al was, als onveranderlijk, tijdloos en zichzelf uitdrukkend in het universum als zichzelf. Je pasgeboren ik wil bewijs dat het is, het voelt zich uniek maar ook alleen, gevoed door de notie afgescheiden te zijn van de ander gaat het er op uit om zich zeker te voelen, zich een gevoel van bestaan te geven. We zijn ons ik continue aan het voeden maar de ironie is dat dat voeden zuiver denken is. Wat vo...

Elke mens heeft een bewustzijn van zichzelf en doorspekt alle communicatie met woorden als 'ik', 'mij' en 'mijn'. We vinden onze identiteit vanzelfsprekend maar hoe vanzelfsprekend is ze eigenlijk wel? De notie van 'ik' Ik val maar gelijk met de deur in huis: dat wat wij als 'ik' aanduiden is niets anders dan een verzameling sensaties, gevoelens en herinneringen gegroepeerd rondom een denkbeeldig punt. Als je goed observeert ontdek je dat dit denkbeeldig punt leegte is, het is zich bewust van de bundel sensaties, gevoelens en herinneringen. Denkbeeldig punt De groepering van sensaties, gevoelens en herinneringen rondom een punt roept een ruimtelijk beeld op. Dit is denkbeeldig en alleen maar gecreëerd door de geest om een begrip te krijgen van de werking. Het idee van ruimte is dus een illusie, net zo is het gesteld met tijd, dit is een creatie van de geest om momentele veranderingen in het nu te begrijpen, het denken doet dit door de ...

De vraag: 'Wie ben ik?' Dit is een vraag die de mensheid al stelt sinds ze zich bewust is van zichzelf. Hoe ontstaat een dergelijke vraag? het antwoord wijst in de richting van wat we zelfreflectie noemen. Wat is dit en hoe werkt dit. In deze blog probeer ik een richting van een antwoord te vinden. Wat is dit 'zelf'? Wanneer je een persoon vraagt wat is 'zelf' krijg je vaak een gepersonaliseerd antwoord in de trant van: ' dit ben ik (wijzend naar zijn lichaam) en ik heb A, B en C gestudeerd en ben getrouwd enz. ' wanneer je doorvraagt op zulke omschrijvingen met bijvoorbeeld een vraag als: ' als je nu al die opgenoemde (externe) zaken eens weglaat in de omschrijving van zelf, wat ben jij dan? ' Sommige mensen weten dan geen antwoord te geven, andere zeggen: ' ik ben deze verzameling gedachten en indrukken ' ook dat is een omschrijving van iets wat nog niet geduid is. In een vraag op deze reactie als: ' wat is de waarnemer va...

Ik ben de leegte die aanschouwd, mijn bewustzijn weerspiegeld mijn manifestaties van eindigheid in oneindigheid. Ik ben en zal 'altijd' zijn bij gebrek aan concepten om me uit te drukken omdat dit onmogelijk is. Taal en woorden kunnen concepten en inhoudelijkheid uitdrukken, dat is de gewone zin van het woord, maar je kan taal en woorden ook gebruiken om ervaringen over te brengen, puur door de gevoelsmatige aspecten van taal en  woorden te gebruiken. Deze vorm van communicatie is veel gebruikt door mystici en andere wijze mensen. Een zelf-geactualiseerd  persoon reageert op actualiteit, zuiver uit opmerkzaamheid of nieuwsgierigheid. Een niet zelf-geactualiseerd  persoon reageert op gedachten over actualiteit. Zodra het denken beschrijvingen of voorspelling gaat maken legt het een gedacht patroon over de realiteit, dit patroon kan op zijn beurt het uitgangspunt worden voor verder denkwerk over de realiteit, je dit realiseren en bewust zijn is je 'waarheidse...

De laatste blogentry ging over de manier waarop onze geest het moment kan kapen of gijzelen omdat ons lijf (organisme) gevaar voor eigen leven meent te detecteren. Nu is het ook zo dat wat de geest kan, het fysieke lichaam dit niet vreemd is. Instinct en cultuur Ons fysieke lichaam is een van met meest ingewikkelde machines die hier op aarde bestaan. Let wel het is niet een man-made machine maar een nature-made machine en de  natuur gebruikt 'biologische bouwmaterialen'. In ons lichaam zit een hele history van alle levende wezens die hier op aarde zijn geweest opgesloten in ons DNA en ergens anders (collectieve geheugen van GAIA?) . In dit geheugen zitten diverse overlevingskansen mechanismen en kennis over overleven opgeslagen. De noemer waaronder wij dit kennen is instinct. Ook wij mensen hebben instincten en reageren daar op maar bij ons is er iets vreemds aan de hand. Doordat wij een sociale structuur kennen in de vormen van cultuur en samenleving wordt heel on...

De enige waarheid in de concrete realiteit is dat alles continue veranderd; alles is, in andere woorden, 'in flux'. Hoe weten wij dat? Doordat wij weten hoe onze zintuigen fungeren. Dat doen ze doordat er een 'continue' stroom van energie waarneming in de zintuigen opwekt. Zonder die stroom van energie is er geen waarneming. Hoe kan het dat alles wat wij waarnemen geschied? Doordat al het waargenomene in continue beweging is. Een ervaring is alleen vanuit een punt. De ervaring gecombineerd met het bewustzijn, geconcentreerd op een brandpunt (eng. Focal point) is datgeen we het lichaam noemen. De diepere betekenis ligt hierin dat bewustzijn niet kan bestaan zonder 'point of attention'. de conclusie die hier uit volgt is: De ervaring leeft alleen in het lichaam. Ervaren is lichamelijk aanwezig zijn, lichamelijk aanwezig zijn is ervaren. Denken en ervaren zijn twee vormen van gewaar zijn. Het zijn twee kanten van dezelfde ‘medaille’ en het gewaar z...

"That knowing of things as they are is called wisdom. It comes from trusting your original mind, which is nothing other than a stable, infinite, open awareness. It is a field of knowing that apprehends instantly when something appears moves or disappears within its vastness. Like the field of the sun’s radiance, it is always present, but it is often obscured by cloud covers, in this case, the self-generated cloudiness of the mind’s habits of distraction, its endless proliferating of images, thoughts, stories and feelings, many of them not quite accurate." ‘Jon Kabat-Zinn’ from the book ‘Coming to our senses’ Met deze quote  zegt Jon Kabat-Zinn ons heel veel, ik ben zo gesteld op deze quote omdat Jon Kabat-Zinn exact weergeeft wat alle zieners en mystici ons al eeuwen vertellen: Wij zijn bewustzijn en dit is het fundament van het universum. Het bewustzijn IS (het kan niet niet zijn) en heeft haar eigen bestaansgrond in het absolute ofwel het on-gemanifesteerde. welke ...

Op 1 februari 2017 werd ik me ineens bewust van het feit dat ik me in een andere staat van gewaar zijn bevind. Ik schrijf die dag het volgende: " Ik heb nu heel sterk het gevoel dat ik het grootste deel van mijn leven niet aanwezig ben geweest in het moment. Ik roep zojuist uit: "waar ben ik al die tijd geweest", alsof ik ineens uit een droom ontwaak. Dit is toch wel een hele gave gewaarwording 😃 " " Ik ben er emotioneel onder voel tranen komen en elke stap voelt vertrouwd en toch onwerkelijk aan, overal waar ik kijk zie ik anders, alsof alles iets van een glans heeft gekregen. Het is ook het gevoel dat alles er toe doet, van mijn lichaam tot de mos op de bomen de bladeren op de grond. Het fysieke heeft iets erotisch. Mijn eigen lippen zijn gewoonweg geil. Dit is toch wel een heel aparte ervaring . " Wat is zo'n staat van verlichting? Het is in ieder geval een ervaring waarbij je je gewaar wordt dat je de wereld anders ervaart dan voorhee...

"Geloven is verliefd worden op een idee, Weten is één zijn met het idee waarmee het idee oplost een idee te zijn" Mensen hebben altijd ergens een geloof in. Geloof is een van de voorwaarden om te kunnen denken, hoezo? Het denken werkt altijd binnen kaders, deze kaders kunnen allerlei zaken zijn maar wanneer het denken betreft welke de materiële werkelijkheid te boven gaan, zoals metafysische postulaten als 'het leven is (tijd- en ruimteloos)', kan het denken niet meer met die materiële kaders uit de voeten. Er zullen andere kaders aangebracht moeten worden die metafysisch zijn. deze kaders zijn in hun wezen ideeën. In het geval van geloof als instituut worden bepaalde ideeën je ook aangedragen, maar waar het in dat geval op neer komt is dat je daar zo verliefd op wordt dat je je met het idee gaat identificeren. Hoe meer je dit doet hoe moeilijker het onderscheid tussen het idee en je gedachte zelf. In de Advaita is alle denken een introductie van objecte...

Iemand zien kan je alleen vanuit mijn of jouw ‘viewpoint’ in de wereld (Wereldmodel in NLP termen). Dat is het punt van waar uit je de wereld bekijkt door alle filtering en kleuring of andere wijzen heen. Een mens zien is als het bekijken van een ding waaraan je waarde hebt gehangen en waarbij je ook nog re-actie terug krijgt op jouw projectie in de realiteit. Maar dat is niet alles; een mens zien is proberen datgene te vangen wat niet te vangen is. (chi of levens energie) Een mens proberen te zien is als een foto proberen te nemen van een rivier waardoor elk moment opnieuw ander water doorstroomd. Zien zoals jij werkelijk bent kan jij misschien ook niet (net zomin ik dat kan zolang ik nog wordt overstelpt met kleuring en filtering van de realiteit door mijn zintuigen en denken) Ik kan je zien voor zover ik daar toe in staat ben. dat wil niet zeggen dat ik je niet WIL zien maar dat wil alleen maar zeggen dat ik niet in staat ben je te zien zoals jij werkelijk bent. Dit zal...

Het inzicht ontvalt me vanochtend dat mensen vanaf kleins af aan zichzelf wijs maken dat ze datgene zijn wat ze van zichzelf denken of anders gezegd onze gedachten vormen ons. Dit zegt ons niet dat denken een slecht iets is, nee dit zegt ons alleen dat de inhoud van het denken ons voortduuwt naar datgeen wij van onszelf denken. Wanneer een mens geboren wordt is het één met alles wat ze meemaakt; de hele wereld dat ben jij en jij bent de wereld. Totdat je er achter komt dat de wereld niet reageert op wat jij op dat moment er van wil. Daar ontstaat de eerste splitsing tussen de wereld en datgene ik dan nu ‘het kleine ik’ noem. Deze splitsingen ontvallen je nog vele malen en omdat je nog zo jong bent en weinig invloed uit kan oefenen op je omgeving (je bent nog maar een baby of kleuter) ben je overgeleverd aan de genade van die omgeving en iedereen die zich daar in bevind. Zo bouw je door de jaren heen een zelfbeeld op waarmee jij je identificeert. Dit zelfbeeld word ook vaak ego...